Ericsson powraca do segmentu obronnego. Podczas lunchu na targach Eurosatory oraz kawy podczas DALO Industry Days, Joachim Hammersland, Global Head of Solution Area Defence, opowiada, dlaczego firma ponownie stawia na rynek obronny i jaką rolę może odegrać na polu walki przyszłości.

Podróż na DALO Industry Days sponsorowana przez BAE Systems Bofors

Czy mógłbyś się krótko przedstawić i powiedzieć, co wnosisz do Ericssona?

– Byłem bardzo jasny co do tego, że nie mam ciężkiego doświadczenia telekomunikacyjnego, kiedy zaczynałem, mówi Joachim Hammersland.

Poruszył tę kwestię od razu z Perem Narvingerem, obecnie nowo mianowanym prezesem i dyrektorem generalnym Ericssona, a wcześniej szefem obszaru biznesowego Networks. Narvinger nie był zaniepokojony, opowiada Hammersland: w firmie było 90 000 innych osób z doświadczeniem telekomunikacyjnym. – To moje ponad trzydzieści lat w przemyśle obronnym było bardzo decydujące dla tego, dlaczego zaczynam dziś pracę w Ericssonie.

Jego doświadczenie obejmuje 22 lata w Saab, pięć lat w BAE Systems Hägglunds, MW Group i ostatnio W5 Solutions. To, co ze sobą przynosi, jak mówi, to zrozumienie, jak faktycznie zawierane są transakcje w sektorze obronnym.

– Transakcje obronne różnią się nieco od sposobu, w jaki Ericsson zbudował swoją efektywną maszynę do zawierania transakcji telekomunikacyjnych. Tutaj mam duże doświadczenie, które mogę wnieść. Myślę, że właśnie dlatego mnie zatrudnili.

Ericsson sprzedał swoją działalność obronną firmie Saab w latach 2000. Teraz robicie duży krok z powrotem w segment obronny, odchodząc od podejścia dual use i wchodząc w czysto obronną działalność. Czy chodzi głównie o wykorzystanie istniejącego portfolio produktów, czy o rozwój nowych rozwiązań?

– Może muszę cię trochę poprawić, mówi Hammersland. Produkty Ericssona są przede wszystkim opracowane dla cywilnych sieci mobilnych i od dawna są klasyfikowane jako dual use, ale wraz z 5G pojawia się znaczący potencjał w sektorze obronnym. To, czemu musimy się teraz przyjrzeć, to czy nasza polityka dual use będzie nadal wspierać nasz biznes, czy musimy ją zweryfikować. Ale bardzo dużo z tego, co Ericsson robi dziś, jest niezwykle istotne również dla obronności.

Obecny biznes obronny Ericssona opiera się na prywatnych sieciach 5G, czyli tzw. wycinkach (slice) sieci publicznych, z łącznością na poziomie do tajnego, a firma ma umowy z siłami zbrojnymi kilku krajów. Ponadto pracują teraz w dwóch nowych kierunkach.

– Pierwszym jest sensing, czyli wykorzystanie technologii 5G jako systemu radarowego, mówi. Przede wszystkim przyglądamy się wykrywaniu małych dronów latających szybko i na niskiej wysokości. Nasze pierwsze testy pokazują, że technologia już teraz jest niezwykle skuteczna, a opiera się na technologii, którą Ericsson już posiada.

Drugim kierunkiem jest komunikacja taktyczna: mobilna, wdrażalna sieć 5G, która może towarzyszyć pododdziałom wraz ze wzmocnieniem zasięgu, z odporną i bezpieczną łącznością.

Na czym konkretnie będzie polegało twoje zadanie i jak dotrzecie do rynku?

– Kieruję globalną organizacją, której cały cel to przegląd i rozszerzenie działalności obronnej Ericssona, wyjaśnia Hammersland.

Chodzi o wykorzystanie tego, co najlepsze w Ericssonie, ale zbudowanie mostów tam, gdzie firma musi działać inaczej, oraz wspieranie obszarów rynkowych i jednostek krajowych firmy w podejściu do rynku obronnego na całym świecie, z punktem wyjścia w rodzimym rynku, Szwecji, i być może w USA. Droga do klienta prowadzi jednocześnie kilkoma kierunkami, wyjaśnia. – Musimy rozmawiać z użytkownikami końcowymi i rozumieć potrzeby sił zbrojnych. W niektórych przypadkach ministerstwa obrony będą zajmować się zamówieniami bezpośrednio z Ericssonem. W innych przypadkach idziemy poprzez partnerów integracyjnych systemów, którzy mają systemy dowodzenia i efektory, których my nie mamy, podczas gdy my oferujemy sensory, i to sensory oparte na 5G. A także będziemy współpracować z operatorami. Nie ma co do tego wątpliwości.

W zeszłym roku wprowadzono projekt North Star, wspólnie z Telią i szwedzkimi siłami zbrojnymi. Czym on był i czego się nauczyliście?

– Operatorzy telekomunikacyjni dysponują fantastyczną infrastrukturą, mówi Hammersland.

To, co Telia i szwedzkie siły zbrojne zrobiły wspólnie z Ericssonem, to wykorzystanie dużej części istniejącej szwedzkiej infrastruktury telekomunikacyjnej, ale z oddzielnymi rdzeniami, siecią wydzieloną, tak aby wystarczająco tajne i sklasyfikowane informacje mogły być przesyłane bez ryzyka wycieku informacji.

– To jest to, co nazywamy modelem nordyckim. Zauważamy tutaj, na Eurosatory, że inni operatorzy są tym bardzo zainteresowani.

Rozróżnia dwie domeny. Strategiczne 5G to infrastruktura stała, często o zasięgu krajowym, kręgosłup sieci komunikacyjnej. Taktyczne 5G to element mobilny, bliżej linii frontu. Wcześniej mówiono również o operacyjnym 5G, ale to komplikuje obraz, uważa, i Ericsson woli trzymać się podziału na strategiczne i taktyczne.

NATO (Organizacja Traktatu Północnoatlantyckiego) posiada łącza komunikacyjne, takie jak Link 16 i Link 22. Czy 5G z nimi konkuruje, czy mają współdziałać?

– Tutaj musimy być niezwykle pokorni, mówi Hammersland. Nie ma jednej słusznej technologii. Absolutnie najważniejsze łącza komunikacyjne NATO będą nadal istnieć i się rozwijać.

Wkład Ericssona leży gdzie indziej, uważa: w stworzeniu prostej, dostępnej i bezpiecznej łączności na polu walki, z przepustowością wystarczającą do obliczeń AI, pobierania zdjęć satelitarnych i szybkich obrazów sytuacyjnych.

Ukraina pokazała środowisko o ekstremalnie silnym zakłócaniu łączności. Jak 5G radzi sobie w warunkach silnych zakłóceń?

– Obecnie na Ukrainie jest 58 000 żołnierzy wojny elektronicznej, mówi Hammersland. Były okresy, kiedy my na Zachodzie niemal zapomnieliśmy myśleć o widmie sygnałowym, ale teraz jest to niezwykle aktualne.

Technologia 5G jest już odporna, mówi. Dzięki aktywnemu formowaniu wiązki (beamforming) w urządzeniach radiowych można sterować komunikacją i tworzyć ciche sektory, ale także szybko wykrywać zakłócenia, wyłączać w tych sektorach i przenosić wdrażalne systemy.

– Dzięki technologii przetwarzania sygnałów, którą dysponuje Ericsson, całe widmo wojny elektronicznej jest dla nas niezwykle interesujące.

Szwecja niedawno wstąpiła do NATO. Czy to zmienia warunki po stronie obronnej?

– Federowanie sieci, jak to się ładnie nazywa w języku NATO, w języku Ericssona nazywa się roaming, mówi Hammersland. I to jest dokładnie to, co potrafimy robić.

NATO napędza ponadto w dużej mierze rozwój w kierunku 5G i 6G, zarówno strategicznie, jak i taktycznie.

– Naprawdę uważam, że wstąpienie do NATO tylko przynosi korzyści Ericssonowi. Nie ma w tym absolutnie żadnych wad.

Jeśli spotkamy się ponownie na Eurosatory w 2028 roku, po czym poznasz, że zrobiliście właściwe rzeczy?

– The proof is in the pudding (najlepszym dowodem są rezultaty), to jest kwestia biznesowa, mówi Hammersland. Musimy pokazać rynkowi, że to jest technologia wystarczająco dobra, by warto było w nią inwestować.

Zarówno w obszarze sensing, jak i komunikacji taktycznej potrzebne są solidne referencje klienckie, mówi, najlepiej kilka taktycznych systemów 5G, które mogą się ze sobą federować. Ma nadzieję nawet pokazać to na miejscu następnym razem, i może przy okazji rozwiązać bardziej przyziemny problem. – To byłaby dobra okazja biznesowa, żeby zaoferować zasięg wewnątrz budynków w tym miejscu. Zasięg tutaj naprawdę jest fatalny, mówi Joachim Hammersland, śmiejąc się.

Poza 5G Ericsson przygląda się całemu spektrum komunikacji, dodaje. Komunikacja taktyczna to nie tylko 5G, ale także integracja urządzeń radiowych w innych pasmach częstotliwości. A także łączenie pododdziałów przez satelitę, tak zwane sieci nienaziemne (non-terrestrial networks, NTN), tam gdzie sieci naziemne nie wystarczają.

I wreszcie domena wojny elektronicznej. Otwiera się ona dla Ericssona, uważa Hammersland, właśnie dzięki potędze firmy w przetwarzaniu sygnałów, tej samej podstawowej kompetencji, która sprawia, że sieci 5G są trudne do zakłócenia.

– Ericsson jest być może firmą w Europie, a może i na świecie, najlepszą w przetwarzaniu sygnałów.